خدایا
خانه دل را باید از اغیار خالی کرد و آن گاه میهمان طلبید، تو خود صاحبخانه ای پس خانه دل ما را نیز دریاب تا آن جا که تردید و غفلت وجود دارد ایمان بنا کنیم، آن جا که ظلمت همه جا را فرا گرفته، نور بتابانیم و آن جا که اندوه و غفلت، جدایی به وجود آورده شادی و وصل بیافرینیم و خطا ها را ببخشاییم و از دروغ بپرهیزیم و به حقیقت بپیوندیم.
+ نوشته شده در جمعه پنجم مهر ۱۳۹۲ ساعت 22:31 توسط زهره حاجی حسنی
|
تا به کی اندر نماز و بی نیاز