صلا زدند كه : برگ صبوح سـاز كنيــد

به ساز مرغ سحر ترك خواب ناز كنيد

مي‌خمـــار شكـــن مي‌دهنــد كز سرهـا

خمــار چــون شكن زلف يار باز كنيد

سرود بـدرقة كـــاروان شــب خــــوانيد

دراي قـــافلــــة صبـــح پيشــواز كنيد

به ساز زهره، سمـــاوات مي‌دهـــد پيغــام:

كه گوش دل به مناجات اهل راز كنيد

نگين جم به صفـا اهـــرمـــن شكست آرد

به اسم اعظمش آهنــگ تركتاز كنيد

وضو به چشمة صبحهاي صبحدم ســـازيد

به سوي قبلـــة ميخوارگـــان نماز كنيد

چو بلبـــــلان بهـــــاري بـــه اهتــزاز نسيـــــم

هواي شور و نوايي به سوز و سـاز كنيد

يگــــانـه راز و نيـــاز قبـــول اهــــل دل اسـت

دو گانه‌اي كه به درگـاه بي‌نيــــاز كنيد

سرنيـــاز فــــــرود آوردي و نـــــذر قـــــبول

به زير قبّــة اين بــــارگـــــاه نـاز كنيد

نگـــين خــــاتـــم جم در نمــاز مي‌بخشــــند

نظر به حلقــــة رندان پـــــاكبــاز كنيد

اگر چه دست دل اينجا به اشــــك مي‌شـويند

شما به دامنش اين دست دل دراز كنيد

گيــــاه وار نخـــواهـــيد پايمـــــال شــــــدن

اگر كه پيروي از ســـرو سـرفـراز كنيد

يگانه راز عــــروج مـــقام قــــرب ايــن است

كه از گــــروه عــــزازيل احتراز كنيد

به زلف يار اگر دســت يــــافـــت آه سحــــر

بسا كه پرچم عـــزت به اهتــــزاز كنيد

يكي است نغمه اگر زخمه‌ها به زير و بم است

به پرده‌هاي حقيـــــــقت ره مجاز كنيد

اگر به ســــاز دل شهــــريــــار گـــوش دهيد

جهان پر از طرب و شور و شاهناز كنيد

 

                                    شهريار